امیر بَئوته مِه کار توکلیه
توکِل بر خِدا مدد مِه یاعلیه

گنِم دکاشتِمه ملخ گردن بوریه
غصه کارِ دِنیا بَخِردِن بی عقلیه

پ.ن: عید غدیرخم مبارک

از فَقيری شير كه ووشی، شال وونی

شِه حرفِ حقِ بوتَنِه لال وونی

ای فَقيری وَشنی شِکَم بَميری

آرزو بِه دل كِنای دَم بَميری

(فرهود جلالی کندلوسی)

عاشِقی نِکرد، دردِ امیر نَدونده

مِزیره جوون، ناله ی پیر نَدونده

مِنزِل برسی، راه شبگیر رِ نَدونده

آدم که سِرِه، درد فقیر رِ ندونده

اعضا اتحادیه انجمن های اسلامی دانش آموزان شهرستان ساری در تیر ماه امسال نسبت به ایجاد یه وبلاگ با عنوان «شهید شجاع باقی پور» در فضای مجازی اقدام نمودند.

این جنبش دانش آموزی با ایجاد این وبلاگ سعی در معرفی شهید شجاع باقی پور، به عنوان یکی از شهدای دانش آموز استان مازندران داشت.

شِلاب دَیته هِوا بی جور هاکِرده

شیره میا مه چِش ره کور هاکِرده

وارش یکسر بِوارسه تِه بوردی

کیله مشت بهییه سرشور هاکِرده

دِنیا هیچکس پِرو مار نَوونِه

بی پِر و مار کار هِموار نَوونِه

همش دارنِه شِه دل اتا خَلِه غم

وِشونِ غم، دل جه کِنار نَوونِه

(علی رمضانی پاچی)

کولر گازی و پنکه/ هوای کوه نوونه

بستنی و یخمک/ گت کلا چشمه او نوونه

گردنه های حیرون/ تنگه ی کوه نوونه

نیل و فرات و کارون/ چلورو نوونه

مشخصه قوم طبری (=تبری) را اقتصاد تورپشتی (ساده و ابتدایی) و یکدندگی (لینگ را تور دم هدائن) می دانند. به عبارت دیگر تبر نماد زندگی، ابزار دفاعی و سمبل هویتی آنان را تشکیل می داد. مانند: مردم تبردار تبرستانی و مردم بلودار (=بیل سرکج) مازندرانی. دهره (=دره یا داس) دومین وسیله دفاعی و رفیق همراه و ابزار تهیه هیزم برای آتش و پاک کردن جنگل و درو کردن بود. بلودار مردمانی ساکن آمارد و جنگجو، گله دار، مهرپرست و نیمه عشیریه ای بودند. اصطلاح کارد گت کلا و شناسنامه کاردل ها هنوز مورد استفاده و رایج است. منبع: جامعه شناسی تاریخی آمل، ناصر سعیدی شاهاندشتی

آمِلی ریکا دِل به دِریو بَزویی

تاریکِ ویشِه آفتاب سو بَزویی

پلنگِ واری نعره به کوه بَزویی

آملِ نومّه تَنیاری چو بَزویی

(علی هاشمی چلاوی)

مسجد امام علی(ع) روستای گت کلا در سوم شهریورماه 91 همزمان با برگزاری نهمین یادواره شهدا چلاو با حضور اهالی منطقه افتتاح و اولین نماز جماعت در آن اقامه شد.

هر دردی که مِه دلِ دَرد نَوُونِه
هرکس سِبیل بِشتِه که مرد نَوُونِه

بیعار هیچوقت تِه هَمدَرد نَوُونِه
تو خار که باشی دِنیا نامرد نَوُونِه

سیو جِمِه دَردِ مَرهَم نَوُونِه
نامرده یار، تِه هَمدِم نَوُونِه

هر اَشکی کِه خاطر غَم نَوُونِه
آبرو داره قامِت کِه خَم نَوُونِه

مِه دل تنگ هایته مِه کوه وِسِه

بلبل خونِش و کَکی کوکوی وِسِه

اونِما که بونِه وَنوشِه چِش ره کِنه وا

مِه دل بیقراره [#گت_کلا] کوه وِسِه